Een leuke foto om eens het bloggen via m’n mobiel uit te proberen!

In afwachting van de trouwfoto’s heb ik alvast een paar Sofie-foto’s online gezet voor de liefhebbers Ze wil tegenwoordig overal bij helpen, zelfs bij het stofzuigen!

cliche of niet, het is echt zo dat de tijd enorm snel gaat met een kleintje om je heen. Het lijkt nog maar de dag van gisteren dat ze geboren werd en nu is ze al een half jaar oud! En al zoveel gegroeid en zoveel wijzer. We kunnen echt ontzettend giebelen met elkaar. Sofie is een regelrechte knuffelkont en als die mooie lach op d’r gezichtje komt pakt ze iedereen in. Met een steuntje waar ze zich aan vast kan houden kan ze zelfs al zelf staan! De spijltjes van haar bedje, maar ook de bank is daarvoor ideaal, want die is lekker stroef zodat de voetjes niet weg kunnen glippen. In tegenstelling tot wat ik bij het vorige verhaaltje dacht, is het Sofie nog maar 1 keer gelukt om zich om te rollen. Ik denk dat het per ongeluk was, want het is inmiddels alweer een hele tijd geleden en het is niet nog eens gebeurd. Maar we wachten lekker af tot mevrouw het tijd vind om wat meer van de wereld te zien behalve het plafond.

Nu Sofie een half jaar is kunnen we ook beginnen met fruit- en groentehapjes. Daar zijn we heel eerlijk al stiekem een beetje mee aan het experimenteren geweest, maar tot nu toe nog niet echt succesvol. De vlekken van het eerste hapje worteltjes zijn nog goed terug te vinden op haar truitje, maar ook peer en banaan ziet ze nog niet echt zitten. Alles wordt met enige vakkundigheid van de tong weer naar buiten gebonjourd. Het enige wat ze wel lekker vindt is IJS! (al dan niet gemengd met pruimensap). Tsja, de appel valt niet ver he! En als ik het voor het kiezen had, dan koos ik ook voor ijs in plaats van suffe wortels, bloemkool of sperzieboontjes

In bad zitten gaat ook steeds beter. Misschien omdat ze dan ook beter kan spelen met d’r eendje. Lekker petsen op het water en door papa gewassen worden (en die ook nat spetteren) is precies het allerleukst. En mams maar foto’s maken!

Elke dag sta ik er versteld van wat Sofie NU weer allemaal kan. Afgelopen week heeft ze haar 2e ‘sprongetje’ gemaakt, zoals dat zo mooi gedefinieerd is in het ‘Oei ik Groei’ boek. Ze lacht nu om letterlijk alles en ze kletst je de oren van het hoofd als ze de kans krijgt. Ze ‘praat’ nu zelfs tegen de knuffels in haar bedje! Ik wist dat de ontwikkeling van zo’n kleine ukkepuk snel ging, maar ZO snel had ik toch echt niet verwacht. Op sommige kaartjes die we kregen bij haar geboorte stond ‘geniet ervan, want het duurt maar zo kort’. Daarvan dacht ik, och, rustig aan, die meid die blijft nog wel even klein hoor, maar ik heb me vergist! Ze leert echt elke dag weer wat nieuws. We proberen het ook wel met foto’s te volgen en daarvan heb ik er weer een boel in de fotogalerij gezet.

Wat gaat het ontzettend snel! Het lijkt nog maar zo kort geleden dat Sofie geboren werd en vorige week was ze alweer een maand oud! We maken maar veel foto’s om het nog een beetje bij te kunnen houden en daarvan heb ik er weer een boel online gezet. Je kunt ze hier vinden, maar je kunt ook in het menu aan de rechterkant op het linkje ‘fotogalerij’ klikken. Op het consultatiebureau is ze helemaal nagekeken en alles was super in orde. Met haar gewicht zit ze precies op het gemiddelde, maar met haar lengte en hoofdomtrek zit ze zelfs boven het gemiddelde! Ze groeit dus erg goed en daar zijn we natuurlijk erg blij mee.

Update: meer foto’s online!

Vandaag, 28 augustus 2007 is geboren onze prachtige dochter Sofie Jasmijn! Ze weegt 3675 gram, om 11:08 ter wereld gekomen, ongeveer een halve meter lang en kerngezond We zijn nog helemaal vol van alle gebeurtenissen van vandaag maar erg gelukkig met haar en dat alles goed is gegaan. Angelique en Sofie blijven nog een paar dagen in het ziekenhuis maar zijn komend weekend waarschijnlijk al thuis. Binnenkort meer foto’s, maar nu alvast deze:

Gisteren mochten we weer op bezoek in het ziekenhuis om te kijken wat nou echt het resultaat was van de osteopatie behandeling. Helaas… beepie lag nog precies zoals alle vorige keren. We hadden ook de afspraak met de gyn om definitief te beslissen hoe de bevalling zou plaatsvinden, met een stuitbevalling of toch een keizersnede… Nadat het echo-apparaat toch al ettelijke minuten op mijn buik stond, stond er een fronsend gezicht naast me. Dok Oei wil geen stuitbevalling gaan doen omdat het koppie van beeb lichtelijk achterover hangt. Het kinnetje zou dan tijdens de bevalling achter mijn botten kunnen haken met alle gevolgen van dien. Was ik een week geleden nog helemaal over de rooie dat ik een keuze kreeg die ik maar op m’n gevoel moest maken (en daar ben ik echt zoooo goed in -> NOT), zo is deze week de keuze mij weer ontnomen! Fijn man, kinderen krijgen Anyway, als beeb in de tussentijd niet meer de neiging heeft om geheel onverwacht nog te gaan draaien, dan wordt ie in week 35 (dus eind augustus voor de mensen die niet in weken denken) geboren met een keizersnede. Natuurlijk nog eerder als ik al weeën krijg, maar daar ga ik nog maar even niet vanuit. Jeroen en ik mochten vervolgens een heel rondje door het ziekenhuis maken om de operatie te gaan plannen. We zijn bij de opname planning geweest, de anesthesist en vanochtend heb ik ook nog bloed laten prikken. Al met al zie ik er best tegenop, zo’n mes in m’n buik, maar goed, het resultaat telt en daar kijk ik inmiddels wel naar uit nu

Niet allemaal massaal gaan bellen omdat ik de blog niet update hoor! Wees gerust, want de beeb zit nog steeds in mijn buik. Gisteren ben ik bij de osteopaat geweest en wat blijkt, ik ben zwaar scheef! Ik heb een hele uitleg gekregen over de bewegelijkheid van het heiligbeen en hoe en waarom dat scheef trekt enzo, maar kort gezegd was de conclusie dat de linkerhelft van m’n bekken naar voren is gekanteld en de rechterhelft naar achteren. Nu heb ik daar zelf geen last van omdat die afwijking opgelost wordt door m’n enkels en m’n nek, maar omdat de baarmoeder met banden aan het bekken vast zit (dus zonder compensatiemogelijkheden) kan dat spanningen veroorzaken waardoor de beeb lekkerder ligt in stuit dan op z’n koppetje. Tot zover het technische verhaal. De osteopaat heeft toen met ‘zachte technieken’ geprobeerd die spanningen te neutraliseren. Deed absoluut geen pijn en was dus veel beter dan die stomme draaipoging in het ziekenhuis. De behandeling had tot resultaat dat de beeb voor de rest van de middag en avond echt hyper-actief was en ik echt het idee had dat er wel eens wat veranderd zou kunnen zijn. Lekker geslapen vannacht en toen ik vanochtend wakker werd natuurlijk meteen onderzoeken of de beeb nog hetzelfde ligt. En ik moet zeggen dat ik nu geen idee meer heb hoe ie ligt. Er zit wel een rond dik hard stuk bovenin, maar da’s veel groter dan een koppie. Misschien wil ik ook gewoon wel heel graag dattie gedraaid is en maak ik mezelf maar dingen wijs nu, maar er is wel wat veranderd in ieder geval. Vanmiddag mag ik weer op bezoek bij de bekende dok Oei en die zal met het echo apparaat wel precies kunnen zien of ik spoken zie/voel of dat er echt wat veranderd is. Anyhow, ik hou jullie op de hoogte